Wieczór

Powietrze jest tak przejrzyste, tak czyste... I ta muzyka lekko pobrzmiewająca wśród nocnej ciszy. Wiatr szumiący w gałęziach, szmer ludzkich głosów w oddali. I szum oceanu, powolny ale miarowy.

Umrzeć, sprawa łatwa. Trudniej jest żyć. I nie poddawać się niczemu w konającym codziennie umyśle. Nie myśleć o złym, bo nie jest to dobre dla samego Poczucia.

Sen ogarnąć powinien powieki.

Chwila

Na końcu tej tęczy jest zapomnienie. I niekolor, brak dzbanuszka ze złotem. Ledwie pomysł, którego idea rozrasta się ponad granice umysłu.
Przy tej czterolistnej koniczynie nie znajdę zielonego krasnala z Irlandii, gotowego spełniać moje życzenia. Znajdę tylko ciszę, w której będę mógł nad nim pomyśleć.
A, gdy spotkać jednorożca na krańcu mej drogi będę wiedział, że nie jest tu po to, by pokazać mi magię tego świata. Będę wiedział, że oszalałem.

Zachód słońca.

I już wiem jak wygląda miasto na drugim końcu zamyślenia. Wiem, że gdy poruszam się po nim odczuwam zachwyt, nieopisane uczucie spełniania odczuwane przy każdym kroku. Moment prawdy moich marzeń. Unieruchamiam wciąż na nowo te obrazy, które jak najpiękniejszy film przewijają się przed oczyma.
Na wyciągnięcie ręki marzenia, same spacerują po tych uliczkach. Oglądają każdy, nawet najdrobniejszy szczegół. Chwytają w ręce atmosferę i nie pozwalają jej przepływać w inne miejsca. Pod stopami czują właśnie to uczucie, które towarzyszyło Vasco da Gamie i innym wielkim podróżnikom podczas ich żywotów. Więc wyciągam te ręce wciąż i wciąż, zachłannie jak mały chłopczyk. Staram się na zadławić i nie zdusić, mam bardzo dużo czasu na kontemplację.
A słońce samo, jak mały statek, zatrzymało się na chwilę, by zapukać do moich okien. Uśmiechnięte pokolorowało niebo wszystkimi kolorami kredek i to tych świecowych. I zniknęło, by cieszyć inne wielkie dzieci na całym świecie.

Ready? Steady? Go!

Tomorrow this time I`ll be near Muszynka - few steps to Slovakia border. It`s gonna be 120 km on bike - start point is in Wieliczka (where I`ll be at 7 a.m.) and through Gdów, Limanowa and Nowy Sącz I`ll go to Muszynka.
Today is the last day of my preperation. I`ve got all what I need to get. Well ... maybe I`m not as confidence as I want to be but this is not important. On the trip I can change everything I want - now the only thing I must is ... to go.

Sometimes I feel that the smiling isn`t as good as I want to. But today I know that it`s gonna be great. Don`t you think so?

Next note will be with photos from Poland/Slovakia. See U then;-)

No risk - no fun!

I`ve prepared this trip since January but in last week it was speeded up. Hours with maps and guide books made me a person who know a lot about Transylvania, Slovakia or the north part of Hungary. Now with The Killers song I sing "I`ve got soul but I`m not a soldier" and smiling to my thing - it`s gonna be amazing month but also extremely overtiring. I don not know if I`m ready to go for a trip like this. I`m not sure but I know that only loosers don`t risk.

The world is greener now even if my bike is dirty - it is the result of above 1000 km with me "inside". And every day I wake up and think about my own limits. Screw it, I`ll do everything I`ve planned!

Hey, the Globe! I`ll go everywhere I want and you will help me. Is it clear?

PS.
Bonus - photo from my last hitch-hiking trip: England-Poland. Rotterdam (Netherlands), close to University of Erasmus.

My own plans

If only world can give me one chance to fulfill my own destination - it`ll be great. My own plan consist various journeys. First of all - Transylvania on bike. Second one - Portugal for one year, then we will see. I want to go to Australia and go through all continent on motorbike, I want to go through Road 66 on old buick. I want to go to Africa and hitchhiking through all this continent. I want to see skyline in South Afric in New Zealand and Canada. "I want something" means that only time is the barrier. There is no limits, sky is not a limit!

Day.

You see. There is a multiple types of human-being. For example there is a human without a heart, human without mind or human-in-nature. Sometimes I feel like every kind of those people are mad and simply not normal. This feeling is connected with my experience in life. When I see people who can`t (normally - can not!) laugh - I`m confused. How this is happened. Do evolution never "think" about changing people to harmonious and smiling? I don`t know why this is so unavailable to people - just enjoy.

Today I`m not happy but this is not sad at all. Sometimes I need to feel this way. You can do anything you want if only you try. Unless if you will be sad just for a few hours you can lose you spirit and never do what you have planned.

So once again ... Enjoy.